این شعر نیز از سرودههای سالهای بیستسالگی من است؛ روزگاری که هنوز هبوط آدم و گناه نخستین را سرچشمهٔ رنج انسان میدانستم. برخلاف شعر “گناه نخستین”، اینجا روایت هبوط با طنزی تلخ و خودانتقادانه در هم میآمیزد؛ گویی شاعر، سرنوشت خویش را امتداد همان سرگذشت آدم میبیند و با زبانی کنایهآمیز از نسبت میان اختیار،…
این شعر یادگار بیستسالگی من است؛ روزگاری که هنوز رنج جهان را میراث هبوط و گناه نخستین میدانستم و در جستوجوی پاسخی برای چرایی درد و رنج آدمی بودم. این شعر، روایتی شاعرانه از ذهنی است که میکوشید نسبت میان انسان، بهشت و رنج را معنا کند. دوصد نفرین بجان آدمی کهمرا از خانه خود…
روایت آفرینش و گناه نخستین در سنتهای دینی همواره با مفهوم هبوط انسان گره خورده است. اما متون آپوکریفایی زوایای پنهانی از این داستان را بازگو میکنند که در نسخههای رسمی حذف شدهاند. برای درک عمیق این مفاهیم، کتاب کامل ایناک، به انضمام کتاب غولها و عهد سلیمان منبعی بینظیر است که در این مقاله…
مثل دوغ آبــــــــعلی بایدقبل مصرف کمی تکانش داد تا زمان را نشانتـــان بدهدباید اول به او نشانش داد!
ترجمهٔ فارسی سه متن مهم از ادبیات دینی و اسطورهای جهان باستان: کتاب کامل ایناک، کتابِ غولها و عهد سلیمان؛ آثاری دربارهٔ دیدهبانان، فرشتگان سقوطکرده، غولها، ارواح شرور و جهان رازآلود موجودات فراطبیعی.
اگر خدایان نیز پس از آفرینش جهان پدید آمدهاند، پس چه کسی جهان را آفرید؟
ریگودا، ماندالای دهم، سرود ۱۲۹